Η αρχή της οθόνης LCD

1. Εισαγωγή

Το πλήρες όνομα της LCD είναι Liquid Crystal Display (Οθόνη Υγρών Κρυστάλλων). Οι ιδιότητες των υγρών κρυστάλλων ανακαλύφθηκαν το 1888 από τον Αυστριακό χημικό Friedrich Reinitzer. Μετά από δεκαετίες έρευνας, το 1964, ο George H. Heilmeier στο εργαστήριο της U.S. Radio Corporation ολοκλήρωσε την πρώτη οθόνη υγρών κρυστάλλων δυναμικής σκέδασης. Το 1971, η International Liquid Xtal Company ξεκίνησε τη μαζική παραγωγή της πρώτης οθόνης υγρών κρυστάλλων χρησιμοποιώντας ένα στριμμένο νηματικό πεδίο. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, οι οθόνες υγρών κρυστάλλων άρχισαν να γίνονται πραγματικά δημοφιλείς, με την εμφάνιση διαφόρων τύπων LCD, όπως TFT, UFB, TFD και STN.

2. Η Δομή

Η δομή μιας LCD αποτελείται από ένα στρώμα υγρών κρυστάλλων που τοποθετείται μεταξύ δύο παράλληλων γυάλινων υποστρωμάτων. Το κάτω γυάλινο υπόστρωμα είναι εξοπλισμένο με TFT (Thin Film Transistor - Τρανζίστορ Λεπτής Μεμβράνης), και το πάνω γυάλινο υπόστρωμα έχει ένα φίλτρο χρώματος. Ελέγχοντας την ευθυγράμμιση των μορίων υγρών κρυστάλλων μέσω των σημάτων και των τάσεων που εφαρμόζονται στο TFT, μπορεί να ελεγχθεί η πόλωση του φωτός για κάθε εικονοστοιχείο, επιτυγχάνοντας τη λειτουργία εμφάνισης. Η LCD είναι μια ουσία που υπάρχει μεταξύ στερεάς και υγρής κατάστασης. Δεν εκπέμπει φως από μόνη της και απαιτεί μια εξωτερική πηγή φωτός για να λειτουργήσει. Ο αριθμός των σωλήνων φωτός επηρεάζει τη φωτεινότητα της LCD.